X
تبلیغات
رویاهایت را به باد مسپار

رویاهایت را به باد مسپار
 
الهی … با من کن و از من ساز آنچه که خود میخواهی


نوشته شده در تاريخ جمعه بیستم شهریور 1388 توسط بهاره

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه یازدهم دی 1387 توسط بهاره

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه یازدهم دی 1387 توسط بهاره

Selenography

This article is about the study of selenography. For the Rachel's album, see Selenography (album).

From the book Recreations in Astronomy by H. D. Warren D. D., published in 1879. The figure was named "Lunar Day", and it represents a historical concept of the lunar surface appearance. Robotic missions to the Moon later demonstrated that the surface features are much more rounded due to a long history of impacts.

Selenography is the study of the surface and physical features of the Moon. Historically, the principal concern of selenographists was the mapping and naming of the lunar maria, craters, mountain ranges, and other various features. This task was largely finished when high resolution images of the near and far sides of the Moon were obtained by orbiting spacecraft during the early space era. Nevertheless, some regions of the Moon remain poorly imaged (especially near the poles) and the exact locations of many features are uncertain by several kilometers. Today, selenograhy is considered to be a subdiscipline of selenology, which itself is most often referred to as just "lunar science." The word selenography is derived from the Greek lunar deity Selene and -ography (to write).

History

The idea that the Moon was not perfectly smooth can be traced as far back as approximately 450 BC, when Democritus believed that there were "lofty mountains and hollow valleys" on the Moon. However, it was not until the end of the 15th century when serious study of selenography began. Around 1603, William Gilbert compiled the first lunar drawing based on naked-eye observations. Others soon followed, and when the telescope made its appearance, drawings were begun that at first were not very accurate, but soon became better as optics improved. In the early 1700s, the librations of the Moon were measured, showing that more than 50 percent of the lunar surface was visible to observers. In 1750, Johann Meyer produced the first reliable set of lunar coordinates that would enable astronomers to locate features on the Moon.

The systematic mapping of the Moon officially began in 1779 when Johann Schröter started making meticulous observations and measurements of the lunar features. The first published large map of the Moon, four sheets in size, was published in 1834 by Johann Heinrich von Mädler, who followed this up by publishing a book entitled, "The Universal Selenography. All measurements were done by direct observation until March 1840, when J.W. Draper, using a five-inch reflector, produced a daguerreotype of the Moon, thus introducing photography to the astronomical world. At first, the images were of very poor quality, but like with the telescope two hundred years earlier, they very quickly became better. By 1890 lunar photography had become a recognized branch of astronomical research.

The 20th century brought more advances to study of the Moon. In 1959, Russia's Luna 3 sent back the first photographs of the far side of the Moon, giving the world the first glimpse of the until-then unseen side of our satellite. The United States launched the Ranger spacecraft between 1961 and 1965 to take photographs right down to the instant they impacted the surface, the Lunar Orbiters between 1966 and 1967 to photograph the Moon from orbit, and the Surveyors between 1966 and 1968 to take photos and soft land on the lunar surface. The Russian Lunokhods 1 (1970) and 2 (1973) traversed almost 50 km of the lunar surface, obtaining detailed images of the lunar surface. The Clementine spacecraft obtained the first near global map of the Moon's topography, as well as multispectral images. All of these missions sent back photographs that were of increasingly better resolution.

Mapping and naming the Moon

 

Map of the Moon by Johannes Hevelius (1647).

The first serious attempts at naming the features of the Earth's moon as seen through a telescope were made by Michel Florent van Langren in 1645. His work is considered the first true map of the Moon, as it portrayed the various lunar mare, craters, and mountain peaks and ranges. Many of the features were given names that had a distinctly Catholic religious character, using the period names of Catholic royalty for craters and the names of Catholic saints for the capes and promontories. The maria were given Latin names of seas and oceans. Minor craters were given the names of astronomers, mathematicians, and other notable scholars of the past and present periods.

In 1645, Johannes Hevelius produced the rival work titled Selenographia, which formed the first lunar atlas. Hevelius ignored the nomenclature of Van Langren, and instead adopted the names of terrestrial features. These were mapped in a manner that corresponded to their place names on the Earth, particularly with respect to the ancient world as known to the Roman and Greek civilizations. This work of Hevelius proved influential among European astronomers of the period, and the Selenographia served as the standard reference work for over a century.

The modern scheme of lunar nomenclature was devised by Giambattista Riccioli, a Jesuit priest and scholar who lived in northern Italy. His Almagestum Novum was published in 1651 as a defense of the Catholic views during the Counter Reformation. In particular he argued against the views espoused by Galileo, Kepler, and Copernicus that favored a heliocentric model with elliptical planetary orbits. The work contained scientific reference material based on knowledge of the period, and was widely used by Jesuit teachers of the time. However the only significant aspect of the work to survive to the present period is Riccioli's system of lunar nomenclature.

The lunar illustrations in the Almagestum Novum were drawn by a fellow Jesuit teacher by the name of Francesco Grimaldi. The nomenclature was devised based on a subdivision of the visible lunar surface into octants, numbered in the Roman style from I through VIII. Octant I formed the northwest section, and subsequent octants proceeded in a clockwise direction aligned with the compass directions. Thus the octant VI lay to the south, and would include Clavius and Tycho craters.

The naming scheme had two components, the first used for the broad features of land and seas, and the second for the craters. Riccioli used the names of various historical effects and weather conditions attributed to the Moon throughout history. Thus there were the seas of crises (Mare Crisium), serenity (Mare Serenitatis), and fertility (Mare Fecunditatis). There were also the seas of rain (Mare Imbrium), clouds (Mare Nubium), and cold (Mare Frigoris). These were given their names in the Latin form.

The continental areas between the seas were given comparable names, but were opposite the names used for the seas. Thus there were the lands of sterility (Terra Sterilitatis), heat (Terra Caloris), and liveliness (Terra Vitae). However these names for the highland regions are no longer used on recent maps. See List of features on the Moon#Terra for a full list.

Samples of lunar maps in the Selenetopographische Fragmente by Johann Hieronymus Schröter.

Many of the craters were named based on the octant in which they were found. Octants I, II, and III were use primarily for names from ancient Greece, such as Plato, Atlas, and Archimedes. Toward the middle in octants IV, V, and VI were names from the period of the ancient Roman empire, such as Julius Caesar, Tacitus, and Taruntius. Toward the bottom half of the map were placed scholars, writers, and philosophers from medieval Europe and Arabic regions.

The outer extremes of octants V, VI, VII, as well as all of octant VIII were devoted to contemporaries of Riccioli. The last also contained features named for Copernicus, Kepler, and Galileo. These were "banished" here far from the "ancients", as a political gesture to the Catholic church. A number of craters around the Mare Nectaris were given the names of holy saints of the Catholic church, following the tradition of Van Langren. These, however, were all connected in some aspect with astronomy. Later maps dropped the "St." from the names of these craters.

Riccioli's system of nomenclature was widely adopted after the publication of his Almagestum Novum, and many of the names remain in common use today. The system was scientifically inclusive and was considered elegant and poetic in style, so it appealed widely to the thinkers of the period. It was also readily extensible with new names following the same scheme. Thus it came to replace the nomenclature of Van Langren and Hevelius.

Later astronomers and lunar mappers augmented the nomenclature with additional names of features. The most notable among these contributors was Johann Schröter who published a highly detailed map of the Moon in 1791: the Selenotopografisches Fragmenten. Schröter's adoption of Riccioli's often-used naming scheme effectively made it the standard system of lunar nomenclature. Riccioli's naming scheme was formally established as the doctrinal lunar nomenclature by a vote of the IAU in 1935, which gave standard names to 600 lunar features.

The system was later expanded and updated by the IAU during the 1960s, but the new designations were limited to the names of deceased scientists. After Soviet spacecraft photographed the far side of the Moon, many of the newly-discovered features were named after Soviet scientists and engineers. All subsequent names have been assigned by the IAU, although were assigned to still-living individuals, such as astronauts in Project Apollo.

Satellite craters

The nomenclature system for identifying satellite craters was originally devised by Johann Mädler. The craters that surrounded a major crater were identified by means of a letter. These subsidiary craters were usually smaller than the crater with which they were associated, but there are some exceptions. The craters could be assigned letters A through Z, with I omitted. (As the large majority of crater names were masculine, the main craters were termed "patronymic" craters.)

The assignment of the letters to satellite craters was originally a somewhat haphazard process, and they were typically assigned in order of significance rather than by their location. Precedence depended on the angle of illumination from the Sun at the time of the telescope observation, which could change over the course of the lunar day, so that in many cases the assignments could be made seemingly at random.

In a number of cases the satellite crater could lie closer to a difference main crater than the one with which it is identified. To identify the patronymic crater, Mädler placed the identifying letter to the side of the feature mid-point closest to the main crater. This also had the advantage of allowing the names of the main craters to be omitted from the maps when identifying the subsidiary features.

Over the course of time, many of the satellite craters were assigned an eponym by lunar observers. The process of naming lunar features was formerly assumed by the International Astronomical Union (IAU) in 1919. The commission for naming these features formally adopted the convention of using capital Roman letters to identify craters and valleys.

When suitable maps of the far side became available by 1966, Ewen A. Whitaker assigned the names to satellite features based on the angle of the location relative to the main crater. A satellite crater located due north of the main crater was given the identifier 'Z'. The full 360° circle about the crater was then subdivided evenly into 24 parts, like a 24-hour clock. Each "hour" angle running clockwise was assigned a letter, beginning with 'A' at 1 o'clock. (The letters I and O were omitted, resulting in only 24 letters.) Thus a crater due south of the main crater was given the letter 'M'.


نوشته شده در تاريخ سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387 توسط بهاره
نزديكترين رصد از يك سياه چاله عظيم انجام گرفت
نزديكترين رصد از يك سياه چاله عظيم انجام گرفت
اختر شناسان نزدیکترین رصد را از یک سیاه چاله بزرگ در مرکز کهکشان راه شیری انجام دادند.



ادامه مطلب
نوشته شده در تاريخ شنبه بیست و سوم شهریور 1387 توسط بهاره
The FireCracker Galaxy - NGC 6946 by Dietmar Hager
نوشته شده در تاريخ سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 توسط بهاره

ده نکته برای داشتن رصدی موفق

 ستاره شناسی از قدیمیترین علوم است ، بنابراین ستاره شناسی اماتوری را می توان قدیمیترین سرگرمی علمی دانست . عشق ادمی به اسمان بی حد و مرز است ، رصد اسمان علاوه بر انکه کاری علمی محسوب میشود میتواند بعنوان سرگرمی نیز انجام شود .

این ده نکته کمک می کنند که بازدهی رصدهای خود را به حداکثربرسانید .



ادامه مطلب
نوشته شده در تاريخ دوشنبه هجدهم شهریور 1387 توسط بهاره
 

 

رييس سازمان فضايي ايران از پرتاب ماهواره مخابراتي «اميد» تا پايان سال جاري خبر داد.

رضا تقي پور، معاون وزير ارتباطات و رييس سازمان فضايي ايران در گفت‌وگو با ايسنا خاطرنشان كرد: ماهواره‌هاي مخابراتي ماموريت‌هاي مختلفي دارند و درحال حاضر پوشش ارتباطات و راديو و تلويزيون در داخل كشور نسبتا با ماهواره‌هاي موجود كامل است و با توجه به اين كه قرار است اين پوشش‌ها به تدريج توسط ماهواره‌هاي بومي انجام شود، ماهواره «اميد» اولين ماهواره بومي مخابراتي به شمار مي‌رود.

ايران از پرتاب ماهواره‌هاي مخابراتي ديگر با همكاري كشورهاي خارجي هم استقبال مي‌كند

تقي پور درباره ساخت و پرتاپ ساير ماهواره‌هاي ايراني هم گفت: در برنامه‌هاي طراحي و ساخت ماهواره، ماهواره‌هاي ديگري نيز وجود دارد و در فرصت‌هاي بعدي كه مراحل طراحي اوليه آن‌ها طي شود، اعلام خواهند شد. همچنين به دنبال پرتاب ماهواره‌هاي مخابراتي ديگري با همكاري كشوري خارجي نيز هستيم.

وي با بيان اين كه نخستين ماهواره سنجش از دور ساخت ايران نيز تا سال 2010 ميلادي به فضا پرتاب مي‌شود، گفت: اين ماهواره با سنجنده‌هاي مختلفي كه بر روي آن نصب شده است، در مباحثي مانند هواشناسي، ‌شناخت منابع طبيعي ، نظارت بر جنگل‌ها و مسير رودخانه‌ها و بلاياي طبيعي كاربرد دارد.

رييس سازمان فضايي ايران خاطرنشان كرد: همچنين با دوربين‌هايي كه بر روي ماهواره وجود دارد، مي‌توان تصاويري را به صورت دوره‌يي از مناطق مورد نظر برداشت تا در اين حوزه‌ها كمك كننده باشند؛ البته ماهواره سنجش از دور در حال ساخت، يكي از ماهواره‌هايي است كه تا سال 2010 از سوي ايران پرتاب خواهد شد.

آغاز مطالعات اعزام اولين فضانورد ايراني به فضا در برنامه 10 سال آينده

وي درباره اعزام اولين فضانورد ايراني به فضا نيز تصريح كرد: بحث‌هاي امكان سنجي، تحقيقاتي و مطالعاتي اعزام فضانورد و جنبه‌هاي ايمني آن نيز در دانشگاه‌ها شروع شده است و اميدواريم در برنامه 10 ساله كه پيش‌بيني كرده‌ايم، اين بحث را تا مرحله مناسبي پيش ببريم.

ايران آمادگي فني ساخت ماهواره مشترك كشورهاي اسلامي را دارد

رييس سازمان فضايي همچنين درباره ماهواره مشترك كشورهاي اسلامي به ايسنا توضيح داد: اين موضوع نياز به هماهنگي بيشتري دارد و توافق‌هاي اوليه صورت گرفته است و چنانچه تامين اعتبار اين موضوع در نشست آينده سران كنفرانس اسلامي انجام شود، ايران آمادگي فني اجراي اين پروژه را دارد.

وي خاطر نشان كرد: معمولا ماهواره‌ها مباحث پيچيده‌اي هستند و از شروع طراحي و ايده ماهواره تا ساخت و پرتاب آن، حداقل 5/2 تا سه زمان نياز دارد و به همين دليل احتياط مي‌شود تا وعده‌هاي زود داده نشود.

ايران از همكاري ساير كشورها در حوزه فضايي استقبال مي‌كند

دكتر تقي پور با تاكيد بر اين كه مباحث علمي و فني چندان قائل به مرز نيستند، تاكيد كرد: به دليل هزينه‌هاي بالاي ماموريت‌هاي فضايي، معمولا چندين كشور با همكاري يكديگر اقدام به انجام چنين فعاليت‌هايي مي‌كنند كه ايران از همكاري ساير كشورها نيز استقبال مي‌كند،‌ اما اگر كشورهاي ديگر هم همكاري نداشته باشد، ايران به فعاليت‌هاي خود ادامه مي‌دهد.

منبع : ایسنا


نوشته شده در تاريخ سه شنبه پنجم شهریور 1387 توسط بهاره
ستاره شناسان از طريق شبيه سازي رايانه اي موفق به كشف چگونگي شكل گيري ستاره ها در اطراف سياهچالهاي حجيم شدند. 

به گزارش خبرگزاري مهر، دانشمندان از گذشته در جستجوي چگونگي شكل گيري ستاره ها بوده و معتقد بودند كه ستاره ها طي فرايند شكافته شدن ابرهاي ملكولي حجيم در اثر نيروي هاي گرانشي قدرتمند به وجود مي آيند.

اكنون ستاره شناسان بر اين باورند كه ستارگان از صفحات بيضوي شكلي كه بقاياي ابرهاي عظيم الجثه گازي بوده اند تشكيل شده اند كه در اثر برخورد با سياه چالها از هم شكافته شده اند.

اين نتايج پس از انجام شبيه سازي رايانه اي فرايند مكيده شدن ابرهاي گازي توسط سياهچالها به دست آمد. در اين شبيه سازي كه بيش از يك سال به طول انجاميد، سير تكاملي دو ابر گازي متفاوت كه حجمي 100هزار برابر خورشيد داشتند، تا زمان برخورد آنها با سياهچالهاي عظيم به تصوير كشيده شده است.

اين شبيه سازي با مشاهدات به عمل آمده در كهكشان راه شيري نيز مطابقت دارد. در اين كهكشان حضور سياهچالهاي وسيعي ديده شده است كه توسط ستارگان بزرگ و متفاوتي با مدارهاي نا همسان احاطه شده اند.

بر اساس گزارش بي بي سي، ابرهاي از هم گسيخته شده به شكل مدار مارپيچي به دور سياهچال قرار مي گيرند و انرژي جنبشي گازهايي كه از نزديك سياهچال عبور مي كنند را گرفته و آنها را به گازهايي كه با فاصله زياد از سياهچال قرار دارند منتقل مي كند. اين عمل باعث بي حركت شدن قسمتي از ابر و تصرف آن توسط سياهچال شده كه بعدها زادگاه ستارگان حجيم با مدارهاي نامتعارف خواهند بود.

كم بودن عمر اين ستارگان كه خصوصيات آنها با نو ستارگان كهكشان زمين همخواني دارد و در حدود 10 ميليون سال عمر دارند، مي تواند دليلي بر نظريه تكرار دوره اي  اين فرايند باشد. ستاره شناسان معتقدند كه اين نتايج مي تواند در درك منشا سياهچال هاي فضايي در كهكشان زمين و ديگر كهكشان ها تاثير مهمي داشته باشد.


نوشته شده در تاريخ دوشنبه چهارم شهریور 1387 توسط بهاره
 

 

 

 

مردادماه امسال ايرانيان شاهد دو گرفتگي خواهند بود. يك كسوف و يك خسوف! هر دو گرفتگي به صورت جزئي و از تمام نقاط ايران قابل مشاهده خواهد بود.

خورشيد گرفتگي جزئي: روز جمعه 11 مردادماه در ساعت 13 و 34 دقيقه در تهران آغاز مي شود. در ساعت 14 و 33 دقيقه، ماه حداكثر 25 درصد قرص خورشيد را مي پوشاند. اين گرفتگي جزئي ساعت 15 و 28 دقيقه(به وقت تهران) پايان مي پذيرد. زمان و حداكثر ميزان پوشيدگي در ساير نقاط ايران با تهران متفاوت است. اين مقدار از حداكثر 43 درصد در ‌شمال شرق تا ‌حداقل 11 درصد در جنوب غربي كشور، متغير است. اين خورشيد‌گرفتگي از نوع كلي است كه در ايران و بسياري از نقاط جهان به صورت جزئي ديده مي‌شود. اين گرفتگي در بخش كوچكي از شمال كانادا و جزاير شمالي آن، شمال گرينلند، شمال و نواحي مركزي روسيه، غرب مغولستان و نواحي مركزي چين به صورت كلي ديده مي‌شود. اين گرفتگي در شمال كانادا، اروپا(جز بخشي از جنوب آن) و آسيا(جز بخش كوچكي از جنوب غرب و شرق آن) به صورت جزئي ديده مي‌شود.

نمايي از مسير خورشيد گرفتگي 11 مردادماه
 
ماه گرفتگي جزئي: شنبه 26 و يك‌شنبه 27 مردادماه به وقوع مي پيوندد. حداكثر پوشيدگي قرص ماه 85 درصد است(40 دقيقه بامداد يكشنبه). اين گرفتگي ساعت 2 و 15 دقيقه بامداد يكشنبه در حالي پايان مي پذيرد كه رصدگران زيادي در آسيا (جز بخشي از شرق روسيه)، اروپا، آفريقا، اقيانوسيه، جنوبگان و بخش عمده اي از آمريكاي جنوبي به تماشاي آن نشسته اند.
 
خورشيدگرفتگي حلقوي: روز دوشنبه 7 بهمن ماه و غير قابل رويت در ايران. اين گرفتگي در بخشي از اقيانوس اطلس جنوبي، اقيانوس هند، جنوب جزيره سوماترا به صورت حلقوي و در جنوب آفريقا، نيمي از جنوبگان، جنوب شرق آسيا و بخشي از استراليا به صورت جزئي ديده مي‌شود.
 
گرفت هاي سال 1388
در سال 1388، سه گرفتگي جزئي به وقوع مي پيوندد كه در موعد مقرر مشخصات دقيق هر يك از طريق پارس اسكاي به اطلاع شما مي رسد. اما براي آشنايي بيشتر به بررسي كلي هر يك مي پردازيم:
 
خورشيد گرفتگي جزئي: در چهارشنبه 31 تيرماه آغاز مي شود. تنها در مناطق مركزي و شرقي ايران قابل رويت است. در تهران قرص گرفته خورشيد در حالي طلوع مي كند كه مراحل باز شدن را سپري مي كند. اين گرفتگي در ساعت 6 و 16 دقيقه بامداد پايان مي يابد. اين گرفتگي در بخشي از كشورهاي هند نپال يونان بنگلادش چين و جزاير جنوبي ژاپن به صورت كلي و در آسيا جز بخش كوچكي از جنوب آن به صورت جزئي خواهد بود.
 
ماه گرفتگي جزئي: در پنج شنبه 10 دي ماه ساعت 22 و 22 دقيقه در تهران آغاز شده و ساعت 23 و 24 دقيقه پايان مي پذيرد. در تمام نقاط ايران قابل رويت است. همچنين رصدگران در آسيا، اروپا، آفريقا و استراليا از مشاهده آن بي بهره نخواهند بود! حداكثر پوشيدگي قرص ماه در تهران 4 درصد است.(ساعت محاسبه شده براي مراحل اين ماه گرفتگي مربوط به ورود ماه به نيم سايه زمين است و گذر ماه از نيم سايه مبناي وجوب شرعي نماز آيات نيست.)
 
خورشيد گرفتگي جزئي: در روز جمعه 25 دي ماه در ساعت 9 و 21 دقيقه به وقت تهران آغاز مي شود. در ساعت 10 و 23 دقيقه، ماه حداكثر 7 درصد از قرص خورشيد را در تهران مي پوشاند. زمان و حداكثر ميزان پوشيدگي در ساير نقاط ايران با تهران متفاوت است. اين مقدار از حداكثر 26 درصد در جنوب شرق تا حداقل 4 درصد در شمال غربي كشور متغير است. اين گرفتگي در بخشي از كشورهاي جمهوري آفريقاي مركزي، زئير، اوگاندا، كنيا، جزاير مالديو، جنوب هند، بنگلادش و چين به صورت حلقوي ديده مي شود. اين گرفتگي در بيشتر آسيا، مركز و جنوب اروپا و آفريقا(جز شمال غرب و بخش كوچكي از جنوب آن) به صورت جزئي مشاهده مي شود.
پارس اسکای

نوشته شده در تاريخ دوشنبه هفتم مرداد 1387 توسط بهاره

بعضي از نواحي خاك مريخ از لحاظ شيميايي به مانند خاك باغچه هاي زمين است. تحليل جديد مريخ نشين فونيكس اين موضوع را تاييد كرد. يافت  مناطقي بزرگتر و وسيعتر از اين ساختارها مي تواند شرايط حيات در مريخ را محيا كند.

 

گرچه اين تحقيقات هنوز كامل نشده است ولي فونيكس پيش ازاين ماده اي داراي ارزش غذايي يافته بود كه ساختار آن شبيه منيزيوم، سديم، پتاسيم و كلر بود. با اينكه عناصر ذكر شده در خاك مريخ موجود است ولي دانشمندان هنوز مطمئن نيستند كه اين عناصر تمايلي به انحلال در آب و مهيا كردن حيات داشته باشند.

 

نتيجه دلپذير از آزمايش خاك مريخ در منطقه اي به نام "سرزمين عجايب"(wonderland) بدست آمد كه حاكي از آن بود، اين ماده غني قابليت انحلال در آب را دارد. اين منطقه كه در شمال مريخ نشين قرار گرفته، چند سانتي متري از آن حفر شده است. اين نمونه برداري چهارشنبه هفته پيش به آزمايشگاه رطوب سنج و الكتروشيمي و تحليل گر ضريب هدايت (MECA) فونيكس فرستاده داده شد.

 

 


 

 

آزمايشگاه مكاي فونيكس، در نمونه هاي خود ماده اي  قليايي با pH بين 8 و 9 يافت. اين ماده  قليايي در خيلي از موارد با خاك زمين اشتراك دارد. ازجمله اين تشابهات مي توان به خاكي كه شلغم و مارچوبه سمي در آن رشد مي كند اشاره كرد. دانشمندان همگي از اين داده هاي دريافتي شگفت زده بودند!

 

دانشمندان گمان مي كنند كه اگر خاك شرايطي مناسب و مساعد داشته باشد به اين معناست كه محدوده اي عريضتر و بزرگتر از سازواره ها وجود دارد كه توانايي رشد گياه در خاك را داراست؛ چيزي درباره از بين بردن حيات وجود ندارد و در حقيقت اين گونه به نظر مي رسد كه طبيعت خيلي دوستانه رفتار كند.

 

كاوش و حفاري عميق تر مي تواند پرده از خاك نمك آلود يا خاكي با pH متمايز بردارد.


نوشته شده در تاريخ شنبه پنجم مرداد 1387 توسط بهاره
عنوان درخشان‌ترين ستاره، متعلق به ستاره ?اتا كارينا? (Eta Carina) است كه توان تابشي آن 7/4 ميليون برابر خورشيد است؛ اما به اعتقاد منجمان، بسيار مشكل است كه بخواهيم يك مقدار عددي دقيق از روشنايي يا درخشندگي را به چنين ستارگان داغي نسبت دهيم.

به گفته‌ ?ليديا اسكينووا? - محقق اصلي اين پژوهش - ستاره‌ تازه كشف شده كه در قلب كهكشان راه شيري واقع شده، واقعا افسون كننده‌ و دلرباست و به نظر مي‌رسد، اين ستاره دومين ستاره درخشان شناخته شده در كهكشان ما باشد.

دانشمندان قبلا نيز اطلاعاتي در مورد ستاره‌ي سحابي پيوني داشتند اما به دليل مخفي بودن آن در توده‌ا‌ي از غبار در هسته كهكشان، درخشندگي فوق‌العاده زياد اين ستاره تاكنون آشكار نشده بود.

چشمان مادون قرمز اسپيتزر با قابليت نفوذ در غبار مي‌توانند مستقيما به قلب كهكشان راه‌شيري و به درون نواحي كه با نور مرئي قابل مشاهده نيستد نگاه كنند. علاوه بر اسپيتزر، داده‌هاي مادون‌ قرمز تلسكوپ رصدخانه اروپاي جنوبي واقع در شيلي نيز نقش عمده‌اي در محاسبه ميزان درخشندگي اين ستاره داشت.

درخشان‌ترين ستارگان، اغلب بزرگ‌ترين ستارگان نيز به شمار مي‌روند.

اختر‌شناسان تخمين مي‌زنند كه اين ستاره زندگي خود را با جرم بسيار زيادي در حدود 150 تا 200 برابر جرم خورشيد آغاز كرده باشد.

چنين ستارگان پرجرمي بسيار نادر بوده و باعث تحير و سردرگمي منجمين مي‌شوند؛ زيرا با محدوديت‌ها و شرايط اوليه‌اي كه براي تشكيل يك ستاره لازم است همخواني ندارند.

نظريه‌هاي فعلي پيش‌بيني مي‌كنند چنانچه ستاره‌اي زندگي خود را با جرم بسيار زيادي آغاز كند نمي‌تواند خود را در همان وضعيت ثابت نگه دارد و بايستي به دو يا چند ستاره ديگر تجزيه شود.

با اين حال ستاره تازه كشف شده نه تنها بسيار سنگين است، كه ابعاد گسترده‌اي نيز دارد.

به نوشته نجوم، اين ستاره غول‌پيكر آبي از نوع ستارگان ولف-رايت (Wolf-Rayet Star) است كه قطري بيش از 100 برابر قطر خورشيد دارد؛ يعني چنان‌چه آن را جايگزين خورشيد در منظومه‌ شمسي كنيم، تا نزديكي مدار عطارد پيش خواهد آمد.

ستارگان ولف-رايت، دسته‌اي از ستارگان هستند كه دماي سطحي‌ آنها بين 20 تا 50 هزار درجه كلوين بوده و به خاطر قرار گرفتن در ابرهاي وسيعي از گاز در طيف آنها خطوط طيف گسيلي مشاهده مي‌شود.

چنيني ستارگاني گاهي در مركز سحابي‌هاي سياره‌يي كه هنوز در حال شكل‌گيري هستند يافت مي‌شوند


نوشته شده در تاريخ شنبه پنجم مرداد 1387 توسط بهاره
دانشمندان به کمک تکنیکی که در عینک های آفتابی استفاده می شود ، روش جدیدی را برای مشاهده نور اطراف سیاهچاله ها ، ابداع کردند . 

اگرچه ما به طور مستقیم قادر به مشاهده ی سیاهچاله ها نیستیم ، اما می توانیم تاثیرات آنها را بر روی اجرام مجاورشان ببینیم . اما این کار هم بسیار مشکل و پیچیده است زیرا نور مادون قرمز حاصل از سحابی ها و گرد و غبار بین ستاره ها معمولا قدرت دید ما را کاهش می دهد و نوعی آلودگی نوری در فضا بوجود می آورد.

دانشمندان به تازگی راهی پیدا کرده اند تا صفحات(Disk) تشکیل شده در اطراف سیاهچاله ها را با وضوح بالا مشاهده کنند : استفاده از یک صافی قطبی یا همان فیلترهای پولاریزه (polarizing filter) در طول موج مادون قرمز . این تکنیک مخصوصا زمانی موثر است که منطقه ی اطراف سیاهچاله از خود مقداری نور پراکنده صادر می کند . هنگامی که این نور پراکنده قطبی شود ، منجمان با استفاده از فیلتری شبیه به فیلتر های پولاریزه ی عینک های آفتابی بر روی تلسکوپ های بزرگ خود ، این نور پراکنده ی قطبی شده را جمع آوری کنند تا آن را با دقت بی سابقه ای اندازه گیری کنند . تئوری ها نشان می دهند که صفحات نورانی و بزرگی در اطراف سیاهچاله ها شکل می گیرد اما تا کنون کسی قادر به تماشای آن ها نشده است .

 

A polarizing filter allows the colors of disk to be seen. Figure by M. Kishimoto, with cloud image by Schartmann

 

 تلسکوپ مادون فرمز انگلستان(UKIRT) که در Mauna Kea در هاوایی قرار دارد ، مجهز به چنین فیلتری شده است که اصطلاحا قطبش سنج (IRPOL) نامیده می شود . دانشمندان هم اکنون با استفاده UKIRT و IRPOL و سایر تلسکوپ ها به دنبال کشف شواهدی از چنین دیسک هایی هستند تا تئوری را با رصد های خود هماهنگ کنند .

 

 Looking at the sunset on Mauna Kea through IRPOL. Credit: U of Hawaii

Dr. Makoto Kishimoto از انستیتوی ماکس پلانک در این باره می گوید:"پس از سالها مباحثه ، سرانجام به مدارک متقاعد کننده ای دست پیدا کرده ایم که نشان می دهد این صفحات واقعا وجود دارد ، هرچند که هنوز به پاسخ بسیاری از سوال های خود در این باره نرسیده ایم . تئوری های ما با موفقیت در مورد صفحات خارجی اطراف سیاهچاله ها آزمایش شده ، و اکنون باید فهم خود را از قسمت های داخلی این صفحات که به سیاهچاله نزدیکترند ، گسترش دهیم . اما هنوز قسمت خارجی صفحه هم برای ما بسیار مهم است . این شیوه می تواند برای پرسش های ما در مورد قسمت خارجی صفحات ، پاسخ های خوبی حاصل بیاورد ."

Dr. Robert Antonucci از دانشگاه کالیفرنیا می گوید:"دانسته های ما از فعالیت های فیزیکی درون صفحات بسیار ناچیز است اما ما اکنون مطمئن هستیم که با این روش می توانیم یک تصویر کلی از صفحات بدست بیاوریم."

ستاره شناسان امیدوارند که با این روش جدید ، در آینده ی نزدیک اطلاعات بیشتری در مورد صفحاتی که به دور سیاهچاله ها شکل می گیرند بدست آورند .


نوشته شده در تاريخ شنبه پنجم مرداد 1387 توسط بهاره

سياه چاله تمركز عظيمي از جرم است كه نيروي جاذبه آن مانع عبور اجسامي  كه از افق رويداد آن-نه آنهايي كه از تونل كوانتومي(شعاع هاوكينگ) مي گذرند-مي شود. نيروي گرانش آن قدر شديد است كه سرعت گريز از افق رويداد آن بيشتر از سرعت نور است.اين مطلب بر اين دلالت دارد كه هيچ چيز حتي نور در افق رويداد سياهچاله قادر نيست از جاذبه آن فرار كند. هر چند ، اين تئوري وجود دارد كه كرم چاله باعث مي شود كه جسمي بتواند از سياه چاله بيرون آيد. واژه سياه چاله گسترده است، بنابراين به يك چاله در معناي حقيقي اشاره نمي كند بلكه به مكاني از فضا اشاره مي كند كه هيچ چيز از آن مكان بيرون نمي آيد. وجود سياه چاله در جهان توسط مشاهدات نجومي به خصوص مطالعه اشعه X بيرون آمده از تششعات فعال كهكشاني و تششعات دودوئي به طور كامل به اثبات رسيده است.

 

* تاريخچه:

 

مفهوم جسمي عظيم كه حتي نور نيز نمي تواند از آن فرار كند توسط زمين شناس انگليسي جرج مايكل در سال 1783 در برگه اي كه به جامعه سلطنتي فرستاده شد بيان شده است. در آن زمان نظريه ي گرانشي نيوتون و  مفهوم سرعت گريز قطعي و واضح بود. مايكل محاسبه كرد كه روي سطح جسمي  با شعاع500 برابر بزرگتر از شعاع خورشيد با همان چگالي خورشيد سرعت گريز برابر سرعت نور است بنابر اين چنين جسمي غير قابل ديدن مي باشد.

طبق گفته ي خود او : اگر شعاع كره اي با چگالي برابر چگالي خورشيد 500 برابر شود و جسمي از ارتفاع نا محدود بر روي آن سقوط كند سرعت سقوط بر روي سطح آن از سرعت نور نيز بيشتر خواهد بود. اگر نور نيز به تناسب جرم سكونش توسط اين نيرو (در مقايسه با نيروي ساير اجسام) كشيده مي شد تمام نوري كه از جسم ساطع مي شد به سبب گرانش زياد به جسم باز مي گشت.

هر چند تفكر او بعيد بود  اما مايكل بر اين عقيده بود كه اجسام غير قابل رؤيت بسياري در كيهان وجود دارند.

در سال 1796 رياضي دان فرانسوي پير سامون لپيس مشابه چنين عقيده اي را در كتاب اول و دوم خود  سيستم جهان  ترويج داد. اين عقيده در كتاب هاي بعدي تكرار نشد. تمام عقيده اي كه در قرن 19 توجه اندكي به آن شد اين بود كه از آن جايي كه گمان مي رفت نور داراي جرمي اندك است نيروي جاذبه تداخلي در آن ندارد.

در سال 1915  انيشتين نظريه ي جاذبه خود را با نام نظريه ي جاذبه عمومي انتشار داد. قبل از آن وي نشان داد كه جاذبه در نور تداخل دارد. چند ماه بعد كارل شوارتسشيلد راه حلي براي مبحث جاذبه چنين اجرامي ارائه داد كه نشان مي داد آنچه را ما اكنون به نام سياه چاله مي شناسيم به طور تئوري امكان وجود دارد. شعاع شوارتسشيلد همان شعاع افق رويداد سياه چاله هاي ساده است كه در گذشته به درستي درك نمي شد.خود شوارتسشيلد وجود آن را به طور فيزيكي قبول نداشت.

در سال 1920 سابراهمان چانداراشكار به اين نتيجه رسيد كه نظريه ي نسبيت خاص بيان مي كند كه يك جسم غير چرخان كه جرم آن 1.44 بار بيشتر از  جرم خورشيد است ( اكنون با نام حد شوارتسشيلد شناخته شده است) از آنجائي كه در ان زمان چيزي شناخته نشده بود كه مانع آن شود،  متلاشي مي شود . اين نظريه با نظريه ي آرتور ادينگتون كه چيزي اجتناب ناپذير مانع اين متلاشي شدن است در تضاد بود. هر دو نظريه درست بودند. ار آنجايي كه جرم كوتوله ي سفيد از حد چاندارشكار بيشتر بود متلاشي مي شد و يك ستاره ي نوتروني را بوجود مي آورد. هر چند يك ستاره نوتروني با جرم بيشتر از سه برابر جرم خورشيد نيز در برابر متلاشي شدن ناپايدار است.

در سال 1939 رابرت آفنهيمر و اچ-سنيدر پيش بيني كردند كه ستارگان سنگين مي توانند دستخوش يك تلاشي گرانشي مهيج شوند. بر اين اصل سياه چاله ها مي توانند در طبيعت شكل بگيرند.اين اجسام از آنجايي كه تلاشي مي تواند به سرعت كاهش يابد و در نزديكي شعاع شوارتسشيلد به قرمز ميل كند زماني ستارگان يخ زده نماميده ميشدند .رياضيات نشان مي دهند كه بيننده خارجي مي تواند سطح ستاره را زماني كه از آن شعاع عبور مي كند در يك لحظه يخ زده ببيند.هر چند كه اين اجسام نظري تا اواخر سال 1960 آن قدر ها مورد علاقه افراد نبود ، بسياري از فيزيك دانان بر اين عقيده بودند كه اين ويژگي عجيبي از راه حل متانسب پيدا شده توسط شوارتسشيلد است و اين اجسام متلاشي شده در طبيعت سياه چاله را بوجود نمي آورد.

علاقمندي به سياه چاله در سال 1967 به علت فعاليت هاي تجربي و نظري دوباره بالا گرفت. استفان هاكينگ و راجر پنرز ثابت كردند كه سياه چاله ها خصوصيتي عام در نظريه ي گرانشي انيشتين است و نمي توان از اجسام متلاشي شونده دوري جست . علاقمندي ها در كميته نجومي با كشف تپ اخترها دوباره تازه شد. مدت كوتاهي پس از آن استفاده از بيان سياه چاله توسط جان ويلر ابداع شد.اشياء كهن تر نيوتوني مايكل و لاپلاس با نام ستارگان تاريك شناخته مي شوند تا آن ها را از سياه چاله ها س نسبيت عام باز شناسيم.


* شواهد :

 

 

يك سياه چاله (شبه آن) با جرم 10 برابر خورشيد كه از 600 كيلومتري راه شيري ديده شده است.( دوربين افقي با زاويه باز 90 درجه)

 

* شكل:

 

نسبيت عام( مانند ساير نظريه هاي استاندارد در مورد جاذبه) تنها وجود سياه چاله ها را اعلام نمي كند بلكه در واقع ايجاد آن ها را در طبيعت زماني كه جرم كافي در قسمتي از فضا طي عملي با نام تلاشي جاذبه اي فشرده شود ، پيش بيني مي كند . به عنوان مثال اگر شما خورشيد را طوري فشرده كنيد كه شعاع آن به 3 كيلومتر يعني جهار ميليونيم اندازه اكنونش برسد  به سياه چاله تبديل مي شود.هنگامي كه جرم در مكاني از فضا افزايش مي يابد جاذبه ي آن هم شديدتر مي شود – يا در زبان نسبيت فضا در اطراف آن با افزايش ناموزوني همراه خواهد شد. سرانجام جاذبه آن چنان شديد خواهد شد كه چيزي قادر به گريز از آن نخواهد بود ، يك افق رويداد تشكيل مي گيرد و ماده و انرژي به اجبار در طي يك تلاشي تكينه مي شوند.

تحليل مقداري از اين نظريه ما را به اين پيش بيني مي رساند كه بازمانده يك شبه ستاره كه جرمي بيشتر از 3 تا 5 برابر  خورشيد داشته باشد ( حد تولهام-آفنهيمر-ولكاف) به علت فشار تبهگني قادر به ماندگاري به صورت ستاره نوتروني نيست و به ناچار در پي يك تلاشي به سياه چاله تبديل مي شود. پيش بيني مي شود كه اين بازمانده هاي شبه ستاره ها با چنين جرمي  سرانجام ستاره هايي با جرم 25-30 برابر خورشيد است يا توسط افزايش جرم براي تبديل به يك ستاره نوتروني توليد مي شود.

تلاشي شبه ستاره ها ميتواند سياه چاله هايي را بوجود آورد كه حداقل 3 برابر جرم خورشيد جرم دارند.سياه چاله هاي با جرم كمتر از اين مقدار فقط زماني شكل مي گيرند كه جرم آن ها تحت فشار كافي از منبعي جز جاذبه خودشان قرار گيرد. فشار زيادي كه در مراحل اوليه ي خلقت جهان گمان مي شد احتمالاً نخستين سياه چاله ها را بوجود آورد كه جرمي كمتر از جرم خورشيد داشتند.

اين باور وجود دارد كه سياه چاله هاي بسيار پر جرمتر در مركز اكثر كهكشان ها شامل كهكشان راه شيري خودمان قرار دارند.اين گونه سياه چاله ها داراي جرمي معادل ميليون تا بيليون برابر جرم خورشيد هستند و چند راه براي تشكيل اين گونه سياه چاله ها وجود دارد. يك راه از طريق تلاشي ستارگان خوشه اي چگال  است. راه دوم به وسيله ي مقدار زيادي از جرم است كه در حجم كوچك مثل دانه ي سياه چاله تشكيل يافته از شبه ستاره ها متراكم مي شوند . سومين راه از طريق تكرار تركيب سياه چاله هاي كوچكتر است.

سياه چاله هاي با جرم متوسط داراي جرمي بين سياه چاله هاي پر جرم و سياه چاله هاي تشكيل يافته توسط شبه ستاره ها يعني در حدود هزار برابر جرم خورشيد هستند. سياه چاله هاي با جرم متوسط به عنوان منبع احتمالي  اشعه هاي بسيار درخشان ايكس پيشنهاد شده است و در سال 2004  اكتشاف  به نقطه رسيد كه يك  سياه چاله هاي با جرم متوسط به دور سياه چاله پر جرم صورت فلكي قوس 1 ( (Sagittarius A*  در وسط كهكشان راه شيري مي چرخد. اين اكتشاف انكار شد.

مدل هاي قطعي يكپارچه شده ي چهار نيروي بنيادي به اطلاعات در مورد ميكرو سياه چاله ها در شرايط آزمايشگاهي امكان مي دهد. اين ادعا كه جاذبه با ساير نيرو ها يكپارچه شده با يكپارچگي ساير نيروهااز آنجا كه با انژي پلانك ( كه خيلي بيشتر است) در تضاد است قابل مقايسه است. اين به ما امكان توليد سياه چاله هاي بسيار كوتاه عمر در شتاب دهنده هاي كوچك زميني را مي دهد. هيچ گونه مدرك قطعي از توليد اين گونه سياه چاله در دست نيست در حالي كه يك نتيجه منفي محدوديت فشرده سازي براي اجسام بزرگ ابعاد را از نظريه هاي طولاني و مدل هاي فيزيك بيرون خواهد آورد.

 

 


* مشاهدات:

 

 

- اطلاعات در مورد تابش بيروني از ديسك به هم فشرده يك سياه چاله:

 

در نظريات ، هيچ جسمي حتي نور قادر به عبور به بيرون از افق رويداد يك سياه چاله نيست هر چنر سياه چاله ها مي توانند با مقايسه پديده هاي اطراف آن مانند  جاذبه هاي ذره بيني ، تابش هاي كيهاني و ستارگاني كه به دور فضايي غير قابل رؤيت مي چرخند مشاهده شوند.

اثر بسيار آشكار از اجسامي است كه  درون سياه چاله مي افتند كه پيش بيني مي شود اين اجسام در ديسكي به هم پيوسته بسيار داغ و چرخان جمع مي شوند. اين چسبندگي داخلي ديسك ها سبب گرماي بالا و خروج مقدار عظيمي از اشعه هاي ايكس و فرا بنفش مي شود . اين عمل بسيار مناسب است و 50 درصد انژي جرم سكون را برخلاف تركيبات هسته اي كه مقدار اندكي از جرم را به انژي تبديل مي كنند ، به تششع تبديل مي كند. اثر قابل مشاهده ديگر تابش هاي باريك ذرات در سرعت هاي نسبيتي بر فراز محور هاي ديسك است.

هر چند ديسك هاي به هم پيوسته و اشياي چرخان تنها به دور سياه چاله ها شناخته نشدند و وجود آنها در اطراف اشيايي مثل ستارگان نوتروني و كوتوله هاي سفيد هم مشاهده شده است ، مكانيك حركت اين اشياء نزديك جذب كننده هاي غير سياه چاله ها بسيار شبيه مكانيك حركت اشيا نزديك سياه چاله هاست.اين اكنون يكي از فعالترين و پيچيده ترين مباحث تحقيقي در فيزيك پلاسما و مغناطيس براي پي بردن به آنچه مي گذرد است. از اين رو براي بيشتر قسمت ها ، مشاهده ديسك هاي به هم پيوسته و حركت هاي مداري به ندرت نشان دهنده ي اجسام فشرده با چنان جرم هايي است در حالي كه در مورد طبيعت آن شيء بسيار اندك سخن مي گويد. تشخيص يك شيء به عنوان سياه چاله به فرضيات بيشتري نياز دارد زيرا اشياي ديگر( يا سيستم مرزي اشياء) نمي وتناد اين چنين پر جرم و فشرده باشد. بيشتر متخصصين اخترفيزيك اين مورد را از آنجايي كه بر اساس نسببت عام هر جرم متمركز با چگالي كافي در اثر تلاشي به سياه چاله تبديل مي شود ، قبول دارند .

يكي از مهمترين تفاوت هاي مشاهدات سياه چاله و ساير اشياي پر جرم فشرده اين است كه هر ماده سقوط كننده به درون سرانجام در حالي كه سرعتي نسبيتي دارد در پي تصادم انتشار مي كند همان طور كه انرژي جنبشي به گرمايي تبديل مي شود . به علاوه سوختن گرما هسته اي ممكن است بر روي سطح ساخته شده اجسام رخ دهد. اين عمل اشعه هاي غير عادي بسيار درخشان ايكس و ساير تششعات شديد را توليد مي كند. بدين گونه نداشتن چنين درخشندگيهايي به دور ديسك هاي به هم پيوسته ي جرم بدون سطح كه ماده در آن جا جمع مي شود به عنوان مدركي دال بر وجود سياه چاله است.


 اكنون يك اندازه در شواهد تقريبي ستاره شناسي براي طبقه يندي جرمي سياه چاله ها وجود دارد:

-  سياه چاله هاي با جرم شبه ستاره اي با جرم يك ستاره معمولي ( 4 تا 15 برابر جرم خورشيد)

-  سياه چاله هاي پر جرم با جرمي بين 105 تا 1010 جرم خورشيد.

در واقع شواهدي هم براي سياه چاله هاي با جرم متوسط كه جرمي بين چند صد تا چند هزار برابر جرم خورشيد دارند وجود دارد . اين سياه چاله ها احتمالاً از منابع انتشار تششعات بسيار درخشان ايكس است

نمونه هاي سياه چاله هاي با جرم شبه ستاره ها عمدتا با  ديسك هاي به هم پيوسته ي  با اندازه و سرعت طبيعي و بدون وجود روشنايي غير عادي به جر براي ديسك هاي اطراف اشياي فشرده ،  شناخته مي شوند. سياه چاله هاي با جرم شبه ستاره ها ممكن است عامل نشر اشعه گاما متوالي باشند ،اين باور وجود دارد كه اشعه گاما متوالي كوتاه عمر به سبب تصادم ستاره هاي نوتروني كه با ادغام شدن آن ها سياه چاله ها شكل مي گيرند،  نشر مي شوند. مشاهده اشعه گاما متوالي كوتاه عمر بلند با حضور ابرنواخترها موجب نيل به اين نتيجه مي شود كه اشعه گاما متوالي كوتاه عمر بلند به سبب ستارگان تلاشي شونده – ستارگاني پر جرم كه هسته آن ها براي تشكيل دادن يك سياه چاله از طريق كشش ماده احاطه كننده آن متلاشي مي شود-  نشر مي شوند.

بنابراين اشعه گاما متوالي كوتاه عمر نشان دهنده تولد يك سياه چاله جديد است كه آن كمكي براي جستجوي سياه چاله هاست.

 

* نمايشي هنري از ادغام دو سياه چاله

 

 

نمونه هاي ستارگان پر جرمتر ابتدا با توجه به تششعات فعال كهكشاني و كوازارها به وسيله ي راديو نجومي در سال 1960 كشف شد. تبديل مقدار كافي جرم به انرژي توسط اصطكاك در ديسك هاي به هم پيوسته ي سياه چاله مي تواند تنها توضيحي براي توليد مقدار زيادي انرژي توسط اين اجسام باشد. در واقع مقدمه اين نظريه در سال 1970 يك مخالفت عمده - كوازارها كهكشان هايي دور هستند يعني هيچ دستگاه فيزيكي قادر به توليد چنين انرژي نيست -را رفع كرد.

بر طبق مشاهدات ستاره هاي محرك به دور مركز كهكشان در سال 1980 اكنون اين باور وجود دارد كه در اكثر مراكز كهكشان ها همچنين كهكشان راه شيري ما سياه چاله وجود دارد. به طور عمده اكنون مورد قبول است كه  صورت فلكي قوس 1 ( (Sagittarius A*  در مركز كهكشان راه شيري مكان يك سياه چاله پر جرم است. مدارهاي (ستاره اي) ستارگاني كه در فاصله ي حدود 3 يا 4 آ. يو ( AU = Astronomical Unit ) از
*
Sagittarius A قرار دارند، عدم وجود هر گونه جسم به جز يك سياهچاله در مركز كهكشان راه شيري را تاييد ميكند كه ما را بر اين گمان ميدارد كه قوانين استاندارد كنوني فيزيك صحيح ميباشند.

 

 

تابش هاي خارج شده توسط كهكشان M87 در اين تصوير گمان اين را مي برد كه بر اثر يك سياه چاله پر جرم در مركز كهكشان بوجود آمده است.

اين تصوير نشان مي دهد كه ممكن است در مركز تمام كهكشان ها يك سياه چاله پر جرم وجود داشته باشد و اين سياه چاله منتشر كننده مقدار عظيمي امواج گاز و غبار را در مركز كهكشان يكپارچه كرده است. – تا زماني كه تمام جرم فرو برده شود و اين عمل پايان يابد. اين تصوير به زيبايي نشان مي دهد كه چرا هيچ كوازاري وجود ندارد.

هر چنر كه جزئيات به خوبي مشخص نيست گمان مي رود كه رشد سياه چاله به رشد كره اي كه سياه چاله در آن وجود دارد - كهكشان بيضوي يا برآمدگي كهكشان مارپيچي- ارتباط دارد.

در سال 2002 تلسكوپ هابل شواهدي از وجود يك سياه چاله با جرم متوسط در خوشه هاي كروي M15 و G1 بدست آورد . اين شواهد براي سياه چاله ها از سرعت مداري ستاره هاي خوشه هاي كروي بدست آمد هر چند گروهي از ستارگان نوتروني هم چنين شواهدي را موجب مي شوند.

 

* اكتشافات كنوني :

 

در سال 2004 منجمان 31 نمونه براي سياه چاله هاي پر جرم با مطالعه كوازارهاي تاريك بدست آوردند. رهبر گروه بيان داشت كه اين مقدار 2 تا 5 برابر تعداد سياه چاله هاي پيش بيني شده بود.

در جون سال 2004 منجمان يك سياه چاله پر جرم را با نام Q0906+6930 در مركز كهكشاني در فاصله 12.7 بيليون سال نوري از ما كشف كردند. اين مشاهده نشان دهنده سرعت تشكيل سياه چاله هاي پر جرم را در اوايل خلقت بيان داشت.

در نوامبر سال 2004 گروهي از منجمان اكتشاف اولين سياه چاله با جرم متوسط را در مركز كهكشان ما بيان داشتند. اين سياه چاله در فاصله 3 سال نوري از صورت فلكي قوس 1 ( (Sagittarius A* قرار داشت. اين سياه چاله با  جرمي معادل 1300 خورشيدكه در خوشه اي با هفت ستاره قرار داشت احتمالا بقاياي يك ستاره پر جرم خوشه اي است كه به وسيله مركز كهكشاني جداسازي شده است. اين مشاهدات مي تواند تائيد كننده اين عقيده باشد كه سياه چاله هاي پرجرم توسط جذب و بلعيدن سياه چاله هاي كوچك تر و ستارگان نزديك به آن ها رشد مي كنند.

در فوريه سال 2005 يك ستاره آبي رنگ بزرگ با نام SDSS J090745.0+24507  در حالي كشف شد كه كهكشان راه شيري را با دو برابر سرعت گريز ( 0.0022 برابر سرعت نور ) ترك مي كند. مسير اين ستاره ممكن است مركز كهكشان را در پي داشته باشد. سرعت بالاي اين ستاره نظريه ي وجود سياه چاله پر جرم را در مركز كهكشان تائيد مي كند.

شكل ميكروسياه چاله ها در شتاب دهنده هاي كوچك به طور تجربي نه به طور قطعي انتشار يافته است. مدت طولاني است كه نمونه اي براي نخستين سياه چاله مشاهده نشده است.

   

ويژگي ها و نظريات:

 

سياهچاله ها به مفهوم نظريه ي عام نسبيت  در انحناي فضا-زمان نياز دارند. ويژگي برجسته آن ها بر اساس انحناي هندسي فضاي اطراف آن ها بنا شده است.

 

افق رويداد :

 

سطح سياه چاله با نام افق رويداد كه پوسته اي خيالي در اطراف جرم سياه چاله است ، شناخته مي شود.  استفان هاوكينگ اثبات كرد كه توپولوژي افق رويداد يك سياه چاله غيز چرخان يك كره است. در افق رويداد سرعت گريز معادل سرعت نور است. از اين گذشته هر چيزي حتي يك فوتون به علت وجود جاذبه شديد در درون افق رويداد يك سياه چاله قادر به گريز از آن نيست. ذرات خارج از اين محدوده مي توانند به درون آن سقوط كنند ، از افق رويداد بگذرند و ديگر هرگز قادر به بيرون آمدن از آن نيستند.

از آنحايي كه بينندگان خارجي به علت نسبيت عام كلاسيك قادر به كاوش درون سياه چاله نيستند سياه چاله ها كلا توسط سه پارامتر نشان داده مي شوند : جرم ، تكانه زاويه اي و بار الكتريكي. اين قوانين توسط جان ويلر در اين جمله خلاصه شد: "سياه چاله مو ندارد. " به اين معني كه هيچ ويژگي به جز جرم ، تكانه زاويه اي و بار الكتريكي وجود ندارد كه بتوان يك سياه چاله را از ديگري تميز داد .

 

انحناي فضا-زمان و چهارچوب مراجع:

 

اشيا در ميدان هاي گرانشي كند شدن زمان – اتساع زمان -  را تجربه مي كنند. اين پديده به طور تجربي در راكت اسكات در سال 1976 تحقيق شد و براي مثال در سيستم GPS محاسبه شد. در نزديكي افق رويداد اتساع زمان به سرعت رشد مي كند. براي بينندگان دور حركت جسم سقوط كننده كند مي شود و به افق رويداد نزديك مي شود اما هيچ گاه به آن نمي رسد.  سرعت هيچ فوتون در حال گريزي كاهش نمي يابد يلكه تنها به قرمز ميل مي كند. از نظر چارچوب مرجع اجسام سقوط كننده جسم از افق رويداد مي گذرد و در مدتي محدود به تكينگي مركز سياه چاله مي رسد.

 

درون افق رويداد :

 

فضا-زمان در افق رويداد يك سياه چاله غير چرخان پر نشدهبه علت اين كه تكينگي سرانجام هر چيز است ، داراي ويژگي هاي عجيب است. ينابراين هر ذره اي بدون استثنا به طرف آن مي رود ( پنروز و هاوكاينگ). اين به اين معني است كه يك اشتباه خيالي در مفهوم غير نسبيتي سياه چاله ها همان طوري كه جان مايكل در سال 1783 پيشنهاد كرد وجود دارد. در نظريه ي مايكل سرعت گريز برابر سرعت نور است اما هنوز امكان بيرون كشيدن يك جسم با طناب از سياه چاله وجود دارد. نظريه ي نسبيت عام اين روزنه ها را از بين مي برد زيرا وقتي جسمي درون افق رويداد قرار دارد خط زماني آن در بر دارنده ي نقطه اي پاياني است كه به خود زمان ختم ميشود (يعني اينكه خط زماني آن در انتهاي خودش داراي نقطه اي به نام زمان هست)، و هيچ يك از خط هاي جهان ممكن، قادر به بيرون آمدن از افق رويداد (سياهچاله) نيستند.. يك نتيجه اين است كه خلبان يك راكت قوي كه از افق رويداد عبور كرد و براي گريز از تكينگي تلاش مي كند در چهارچوب خود سريع تر به آن مي رسد زيرا كوتاهترين خط بين دو نقطه (راه غير تكينگي) راهيي است كه زمان مناسب را بيشينه مي سازد.

همان طور كه يك جسم به تكينگي مي رسد به طور شعاعي به سمت سياه چاله كشيده مي شود و عمود بر اين محور فشرده مي شود. اين ويژگي كه با نام رشته درست كردن (spaghettification )- قسمتي از جسم كه نزديك تر به تكينگي است تمايل بيشتري به آن دارد ( سبب كشيدگي در امتداد آن محورمي شود) و تمام قسمت هاي جسم در اين جهت به تكينگي كه تنها در جهت متوسط جسم و درامتداد محور آن جهت گيري مي كند( سبب فشردگي در جهت محور مي شود ) مي رسد - شناخته مي شود به علت نيروهاي جزر و مدي بوجود مي آيد .

 

* تكينگي:

 

در مركز سياه چاله ، در درون افق رويداد نسبيت عام حضور يك تكينگي ، مكاني كه انحناي فضا-زمان و نيروي گرانشي نامحدود مي شود  ، را پيش بيني مي كند.

تغيير ديدگاه در مورد طبيعت دروني سياه چاله توسط پالايش آينده يا فرماندهي نسبيت عام ( مخصوصا گرانش كووانتومي)مورد انتظار است. اكثر نظريه ها تفسير مي كنند كه معادلات رياضي تكينگي با نظريه هاي اخير ناكامل است و بايد ويژگي جديدي وجود داشته باشد كه به تكينگي نزديك شود.

نظريه ي سانسور كيهاني اثبات مي كند كه تكينگي خالص در نسبيت عام وجود ندارد. اين نظريه مي گويد كه هر تكينگي در يك افق رويداد قرار دارد و نمي تواند كاوش شود.

يك عقيده ديگر اين است كه تكينگي به علت انحناي حباب شكل موضعي در درون ستاره متلاشي شونده، وجود ندارد .

در حالي كه به افق رويداد نزديك مي شويم شعاع از همگرا شدن مي ايستد و موازي با افق قرار مي گيرد و شروع به انشعاب يافتن در درون آن مي كند. علت يك كرم چاله( از بيرون به درون) را در همسايگي افق- در حالي كه افق گردنه آن است- به ياد مي آورد . 

 

 ·         سياه چاله هاي چرخان :

 

تصور هنرمند از سياه چاله و همدم نزديك به آن كه يك ستاره چرخان است كه حد شعاع مداري ستاره (Roche limit ) را افزايش مي دهد. اجسام سقوط كننده يك ديسك به هم پيوسته را شكل مي دهد كه برخي از مواد از آن مانند تابش متقارن پر انرژي خارج مي شود.

بر طبق نظريات افق رويداد يك سياه چاله غير چرخان يك كره است و تكينگي آن ( به طور غير رسمي) يك نقطه است. اگر سياه چاله حركت مداري داشته باشد ( از ستاره اي در حال تلاشي كه به دور خود مي چرخد اين خصوصيت را گرفته باشد) شروع به كشيدن فضا-زمان به دور افق رويداد -در طي پديده كشيدن چهار چوب- مي كند . اين گردش فضا به دور افق رويداد را كره كار(ergosphere ) گويند و شكل بيضوي دارد. از آنجا كه كره كار بيرون افق رويداد قرار دارد اشيا مي توانند بدون سقوط در درون چاله وجود داشته باشند. هرچند كه خود فضا-زمان درون كره كار حركت مي كند اشيا نمي توانند در جايي ثابت حضور داشته باشند. اشيايي كه در كره كار وجود دارند ميتوانند در برخي محيط ها با سرعت بالا به بيرون پرتاب شوند و انرژي ( و حركت مداري) از چاله خارج كنند از اين رو نام كره كار ( كره ي كار) به علت توانايي در انجام كار انتخاب شده است.

تكينگي درون يك سياه چاله چرخان مانند يك حلقه است.براي بيننده امكان گريز از آن وجود دارد براي مثال پيشرفت در جهت محورهاي سياه چاله . هر چند گريز از افق رويداد يك سياه چاله امكان پذير نيست.

 

·         ترموديناميك (آنتروپي) و تششعات هاوكينگ:

 

در سال 1971 استفان هاوكينگ نشان داد كه كل فضاي افق رويداد هيچ سياه چاله كلاسيكي نمي تواند هيچ گاه كاهش يابد.اين گفته مشابه قانون دوم ترموديناميك است در حالي كه فضا نقش متغير ترموديناميك ( آنتروپي ) را بازي مي كند. كسي مي تواند قانون دوم ترموديناميك را توسط موادي كه به سياه چاله وارد شده و از جهان ما ناپديد مي شود و آنتروپي كل جهان را كاهش مي دهند ، نقض كند . از اين گذشته جاكوب بكنستين وجود يك آنتروپي متناسب با افق رويداد  را براي سياه چاله ها پيشنهاد كرد. از آن جايي كه سياه چاله ها واقعا تششع تابش نمي كنند ديدگاه ترموديناميك آن تنها يك توافق است. هر چند در سال 1974 هاوكينگ نظريه ي مبدان كووانتومي را براي منحني فضا-زمان به دور افق رويداد به كار برد و كشف كرد كه سياه چاله ها تششعات هاوكينگ ( نوعي تششع حرارتي) ساطع مي كنند  با استفاده از قانون اول مكانيك سياه چاله ها او به اين نتيجه رسيد كه آنتروپي يك سياه چاله يك چهارم فضاي افق است. اين يك نتيجه جهاني است و مي تواند به ساير افق هاي كيهان شناسي مانند de Sitter space (در رياضيات و فيزيك يكي از فضاهاي n بعدي هست كه به صورت dSn شناخته ميشود. اين فضا آنالوگي لورنتزي از يك n كره اي نيز هست.) هم اختصاص يابد. يعد ها پيشنهاد شد كه سياه چاله ها اشاي ماكزيمم-آنتروپي هستند به اين معني كه بالاترين آنتروپي مكاني از فضا اختصاص يه سياه چاله اي دارد كه در آن فضا مي تواند قرار گيرد. اين پيشنهاد منجر به قانون دست نويس (holographic principle) شد.

تابش هاي هاوكينگ تنها از بيرون افق رويداد سرچشمه مي گيرد و به تازگي درك مي شود همچنين اين تابش ها هيچ اطلاعيي از درون خود نمي دهند زيرا كه تابش هايي گرمايي هستند. اين به اين معني است كه سياه چاله ها به طور كامل سياه نيستند: اين اثر نشان مي دهد كه جرم سياه چاله با گذشت زمان تبخير مي شود. هر چند كه اين آثار براي سياه چاله هاي نجومي ناچيز است براي سياه چاله هاي فرضي خيلي كوچك كه اثر مكانيك كووانتومي بر آن حاكم است ، پر معناست. در واقع پيش بيني مي شود سياه چاله هاي كوچك تبخير گريزاني را تحمل مي كنند و در تابش هاي متوالي نا پديد مي شوند. از اين رو سياه چاله اي كه نمي تواند جرم جديدي را مصرف كند عمر محدودي متناسب با جرمش دارد .

 

يگانگي سياه چاله :

 

يك سوال آزاد در فيزيك بنيادي پارادوكس از دست دادن اطلاعات يا پارادوكس يگانگي سياه چاله است. به طور كلاسيكي، قانون هاي فيزيك همان چيزي است كه  نشان داده ميشود يا برعكس. براي اين ، اگر اگر مكان و سرعت هر چيزي در فضا اندازه گيري مي شد مي توانستيم (بدون رعايت بي نظمي) تاريخچه جهان را در هر گذشته دلخواه كشف كنيم. در مكانيك كووانتومي اين برابر است با خاصيت حياتي با نام يگانگي كه با محافظت احتمالات عمل مي كند. البته سياه چاله ها از اين قانون مستثني هستند . به علت فرضيه ي بدون مو نمي توانيم هيچ گاه پيش بيني كنيم چه چيزي وارد يك سياه چاله شد. اطلاعات ظاهرا نابود شده است و راهي براي بازسازي مواد وارد شده به سياه چاله وجود ندارد. اين يكي از مهمترين مسائل تصوري حل نشده در جاذبه ي كووانتومي است.

در 21 جولاي 2004 استفان هاوكينگ استدلال جديدي را ارائه كرد كه سياه چاله ها سرانجام اطلاعاتي در مورد اشياي بلعيده شده توسط خود را يا برگرداندن مكان سابق اشياي تلف شده ساتع مي كنند. او پيشنهاد كرد كه انحراف كووانتومي افق رويداد كه بعد ها تحت تاثير تششعات هاوكينگ قرار مي گيرد ، مي تواند به اطلاعات اجازه خروج از سياه چاله را بدهد. اين نظريه تا اكنون توسط انجمن علمي بازبيني نشد و اگر پذيرفته مي شد به معني حل مسئله پارادوكس اطلاعاتي سياه چاله بود . در ضمن اين آگهي توجه بسياري را در رسانه ها به خود اختصاص داد.

 

* مدل هاي ديگر :

 

بسياري از مدل هاي ديگر كه رفتاري مانند سياه چاله دارند اما تكينگي در آن ها وجود ندارد ، مورد گمان است. اما اكثر پژوهش گران بر غير واقعي بودن اين عقايد نظر دارند زيرا اين عقايد در حين پيچيدگي مفهوم قابل مشاهده متاوتي از سياه چاله ها بدست نمي دهند. نظريه ي متفاوت برتر نظريه ي گروستار(Gravastar) است.

در مارس 2005 فيزيك دان جرج چاپلين در آزمايشگاه ملي لارنس ليورمور ( Lawrence Livermore ) كاليفرنيا عدم وجود سياه چاله را پيشنهاد كرد . وي اذعان داشت اشيايي كه گمان مي شد سياه چاله هستند در واقع ستاره هاي با انرژي تاريكند. او اين نتيجه را با تجزيه ي مكانيك كووانتومي بدست آورد. هر چند پيشنهاد اخير وي حمايت اندكي در كميته ي فيزيك بدست آورد به طور گسترده توسط رسانه ها گزارش شد.

در ميان نمونه هاي ديگر خوشه هاي اجرام ابتدايي ( مانند ستاره هاي بوزوني  ، گلوله هاي فرميوني ، خود جاذبه اي ، نوترينو هاي رو به زوال سنگين) و حتي خوشه هاي اجرام سبك ( كمتر از 0.04 برابر جرم خورشيد) و سياه چاله وجود دارد.


نوشته شده در تاريخ دوشنبه سی و یکم تیر 1387 توسط بهاره
جدید ترین اطلاعات دریافتی از فينيكس نشان می دهد که خاک مریخ توانایی پشتیبانی از حیات را دارد  

فينيكس با تجزیه خاک سطح مریخ یا سنگپوش مریخ ، نشان داد که مواد معدنی به وفور در خاک مریخ یافت می شوند و خاصیت اسیدی آن هم به اندازه ای نیست که مانع شکل گیری حیات در آن شود . این نتایج شگفت انگیز حاصل تحلیل های اولیه از یک بیلچه از عمق 2 سانتی متری خاک مریخ است که توسط ابزار MECA (Microscopy, Electrochemistry and Conductivity Analyzer )، انجام شده است .

MECA یکی از ابزار های مهم نصب شده بر روی فينیکس است که به "wet lab" نیز معروف است . این ابزار اولین آزمایشگاه رطوبتی است که در خارج از زمین کار می کند .

نتایج بدست آمده از تحلیل های این آزمایشگاه ، به همراه یخ آب موجود در کنار فينیکس دانشمندان این پروژه را به حدی شگفت زده کرده است که از آن به عنوان پیروزی در یک بخت آزمایی بزرگ یاد می کنند .

نتایج بدست آمده دانشمندان را امیدوار کرده تا بتوانند به معمای امکان وجود حیات در مریخ پاسخ دهند . Michael Hecht  یکی از سرپرستان این پروژه می گوید :"اطلاعات بدست آمده از آنالیز های MECA ، ما را در دریایی از داده های شیمیایی مربوط به مریخ غرق کرده است ".

سدیم ، پتاسیم ، کلر و منیزیم از عناصر هستند که وجودشان در خاک مریخ ثابت شده است . وجود این عناصر به تنهایی چیز مهمی نیست اما اینکه همه ی این مواد معدنی به صورت حل شده در آب ، در مریخ وجود دارند ، به این معنی است که شرایط  برای شکل گیری حیات در مریخ مناسب است . در واقع شباهت های بسیاری میان حجم مواد معدنی ، درجه PH خاک و نمک میان خاک مریخ و آنچه اینجا در زمین یافت می شود ، وجود دارد .

Sam Kounaves از پژوهشگران این پروژه می گوید :" نمونه مریخ بسیار شبیه به نمونه خاک در قسمت خشک دره های جنوبگان زمین است ، مخصوصا خاصیت قلیایی و درجه PH خاک . در این قسمت به خصوص(جنوبگان) ، یک اینچ زیر سطح ، pH خاک بین هشت و نه است . و البته ترکیبی از نمک های سدیم ، پتاسیم ، کلر و منیزیم وجود دارد ".

اگر پرسش "آیا در مریخ حیات وجود دارد" را به اینگونه تغییر دهیم که "آیا مریخ می تواند میزبان حیات باشد" ، باید پاسخ داد که بله می تواند . هرچند که نیترات در خاک مریخ پیدا شده اما خاصیت قلیایی آن شبیه به زمین است . در Ph میان هشت و نه ، می توانیم باغ وحشی از باکتری ها و سبزیجات داشته باشیم . مارچوبه و شلغم از گیاهانی هستند که می توانند در چنین خاکی با این درجه قلیلیی رشد کنند .

اکنون محققان بر این باورند که مریخ یک دنیای بیگانه نیست ، بلکه از بسیاری جهات ، از جمله خاصیت مواد معدنی ، بسیار شبیه به زمین است .

البته فينیکس هنوز اورگان های زیستی و مواد آلی در مریخ کشف نکرده است و این بدین معنی است که اگرچه خاک مریخ می تواند میزبان حیات باشد اما فعلا بر روی آن حیات وجود ندارد . البته بعید نیست که فينیکس با کندن سطح و رسیدن به عمق بیشتر ، پاسخ های واضح تری به سوالات پژوهشگران بدهد و اکتشافات باور نکردنی بوقوع بپیوندد .


نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم تیر 1387 توسط بهاره

سکوت

دانشمندی به نام راجر پمروز با دوستانش قدم می زد و با هیجان صحبت می کرد . تنها هنگام عبور از خیابان ساکت شد .

بعدها گفت : یادم می آید وقتی از خیابان می گذشتم ، فکری باورنکردنی به ذهنم خطور کرد . اما همین که به آن سوی خیابان رسیدیم ، صحبت خود را دوباره از سر گرفتیم و دیگر آن چه را چند ثانیه پیش به ذهنم رسیده بود ، به یاد نیاوردم .

همان روز عصر احساس سرخوشی به پمروز دست داد که دلیل آن را نمی فهمید .

می گفت : احساس می کردم رازی بر من آشکار شده. تصمیم گرفت تمام دقایق آن روز را مرور کند ، وقت لحظه عبور از خیابان را به یاد آورد ، آن فکر به ذهنش بازگشت . این بار یادداشتش کرد .

فرضیه سیاهچاله ها بود ، فرضیه ای انقلابی در فیزیک نوین . و تنها به این دلیل دوباره به ذهن پمروزخطور کرد که توانست سکوتی را به یاد آورد که همه ما همواره هنگام عبور از خیابان دچارش می  شویم .


نوشته شده در تاريخ سه شنبه چهارم تیر 1387 توسط بهاره
ستاره شناسان دسته بندی تازه ای را برای اجرام مشابه پلوتون که زمانی نهمین سیاره منظومه شمسی شناخته می شد ایجاد کرده اند: پلوتویدها.  

تصویر ساختگی از پلوتون و قمر آن شارون
رتبه پلوتون دو سال قبل از سیاره عمده به سیاره کوتوله تنزل داده شد

تقریبا دو سال از زمانی که انجمن بین المللی منجمان (آی اِی یو) پلوتون را از موقعیت سابق آن به عنوان یک "سیاره کامل" ساقط کرد می گذرد. اکنون کمیته آی اِی یو در نشستی در اسلو در نروژ می گوید که اجرام آسمانی کوچک و تقریبا کروی که ورای مدار نپتون می گردند را باید "پلوتوید" نام نهاد. آی اِی یو به عنوان سازمان مسئول نامگذاری های نجومی باید کلیه اسامی و دسته بندی های تازه را تایید کرد.

تصمیم این انجمن در نشست عمومی سال 2006 برای تنزل مقام پلوتون از "سیاره" به "سیاره کوتوله" باعث جنجالی بین المللی در محافل علمی شد. تنزل رتبه پلوتون از آن جهت لازم دانسته شد که فناوری های تازه در عالم تلسکوپ ها به تدریج وجود اجرام دور افتاده مشابه پلوتون از نظر اندازه را فاش می کند. اگر دسته بندی تازه ای خلق نمی شد، این کشفیات چشم اندازی دردسرآفرین به وجود می آورد: اینکه کتاب های علمی به زودی ممکن بود مجبور به ذکر 50 یا تعداد بیشتری "سیاره" در منظومه شمسی شوند.

ترس از همین چشم انداز بود که اعضای آی اِی یو را واداشت با یک تصمیم تاریخی اجرام منظومه شمسی را دوباره تعریف کنند به طوری که تنها شامل هشت سیاره عمده باشد: تیر، زهره، زمین، مریخ، مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون. آنها رتبه پلوتون را به گروهی که شامل سرس Ceres (یک سیارک asteroid بزرگ) و اریس، شیئی که کمی از پلوتون بزرگتر است و در مداری حتی دورتر از پلوتون می گردد، می شد تنزل دادند. کمیته آی اِی یو در زمینه نامگذاری اجرام کوچک اکنون تصمیم گرفته است که سیارات کوتوله که ورای نپتون می گردند در دسته بندی "پلوتوید" قرار گیرند.


نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387 توسط بهاره
كاوشگر خورشيدي رازهاي پنهان را فاش مي كند
كاوشگر خورشيدي رازهاي پنهان را فاش مي كند
تهران-خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا): یک لطیفه قدیمی می گوید اتحاد جماهیر سابق شوروی در واکنش به پرتاب سفینه ای از سوی آمریکا به ماه، فضاپیمایی به خورشید پرتاب خواهد کرد.


به گزارش پايگاه اينترنتي "روسيه امروز"، هدف اين بود كه خلبان با سفر به خورشيد در شب هنگام يعني زمانيكه خورشيد نمي درخشد، زنده بماند.
اكنون "سازمان فضايي آمريكا" (ناسا) قصد دارد به راستي به اين ستاره سفر كند.
قرار است بر اساس طرحي به نام "كاوشگر خورشيدي" ( Solar Probe ) ماهواره اي در سال 2015 به خورشيد فرستاده شود.
اين ماهواره يك سپر كامپوزيت كربني مقاوم به حرارت خواهد داشت كه از آن در برابر درجه حرارت هاي بالاتر از هزار و 400 درجه سانتي گراد و انفجارهاي تشعشعات شديد كه هيچ سفينه ديگري تا كنون هرگز تجربه نكرده است، محافظت مي كند.
انرژي اين ماهواره بطور طبيعي از صفحه هاي خورشيدي تهيه خواهد شد. اين صفحه هاي خورشيدي يك سامانه خنك كننده مايع دارند و درصورتي كه نور بسيار شديد باشد آنها در پشت يك سپر جمع مي شوند.
اين گردشگر خورشيدي در نزديكترين فاصله از خورشيد، 7 ميليون كيلومتر از آن فاصله خواهد داشت.
دانشمندان اميدوارند كه اين كاوشگر از راز دو معما پرده بردارد.
يكي از اين معماها درجه حرارت فوق العاده بالاي تاج خورشيد، جو خورشيد است. تاج خورشيد از سطح قابل رويت خورشيد كه درجه حرارت آن به بيش از يك ميليون درجه سانتي گراد مي رسد، صد برابر داغ تر است.
چالش ديگر مطالعه باد خورشيدي است و كشف عاملي است كه به آن چنين سرعت بالايي مي دهد.

بن مايه: http://www.irna.com/View/FullStory/?NewsId=72253
نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 توسط بهاره
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ